เครดิต WEB เพื่อนบ้าน

ขณะนั้นเองมีพระธุดงส์รูปหนึ่งผ่านมาพบเข้า จึงได้กล่าวให้สติกับสีกา ว่า ’โยมจะทำอะไรรึ’ หญิงสาว ’อิชั้นจะฆ่าตัวตายเพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไม มีแฟนๆ ก็มาทิ้งไปเจ้าค่ะ’ หญิงสาวตอบ พระธุดงส์จึงได้เทศนาให้หญิงสาวฟังว่า ’เหตุใดโยมจึงต้องเสียใจเล่าในเมื่อคนที่ควรจะเสียใจ ควรจะเป็นแฟนของโยมสิ’ หญิงสาวหยุดคิดและถามกลับไปด้วยความสงสัยว่า ’ทำไมล่ะ เจ้าคะ’ พระธุดงส์ตอบว่า ’ในเมื่อโยมมิได้สูญเสียสิ่งที่สำคัญ ไปเลยน่ะสิ’ หญิงสาวตั้งใจฟังพระธุดงส์แล้วก็ตอบกลับไปว่า ’ไม่จริงหรอกค่ะดิชั้นสูญเสียแฟนอันเป็นที่รักยิ่งไป นะเจ้าค่ะ’ พระธุดงส์ตอบ โยมได้สูญเสียคนที่มิได้รักและห่วงใยโยมซึ่งจะมีค่าอันใด แต่แฟนโยมซิที่สูญเสียคนที่รักและห่วงใยเค้าเช่นโยม ใครควรจะเสียใจกว่ากันล่ะโยม’ ....

ได้แต่หวังว่ากรรมเก่าของเค้าคงมีมากพอไม่ต้องทนทุกข์ทรมาณมาก ขาดใจตายในวินาทีนั้น

ขณะนี้ 6.00 น. นอนไม่หลับ จึงขอลุกขึ้นมาขอโทษเค้าจากใจจริง แม้แต่ร่างไร้วิญญาณก็ไม่ได้นำไปฝังให้ ขอโทษครับผมขอโทษจริงๆ

โทษนะเตง ขี้เกียจเขียนหวะ

เสียใจมาก...

แต่กูก็ยังไม่บอกใครอยู่ดี...

ตัดสินใจอยู่นานข้ามวัน ว่าจะเขียนทั้งหมด แต่ก็เขียนได้เท่านี้...

รู้สึกแย่...ที่กูเลือกคนที่จะคุยด้วย...รู้สึกแย่...ที่กูไม่สามารถประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ความรู้สึกกู...รู้สึกแย่...ที่กูมองคนที่กูรักด้วยภาพลักษณ์ที่ไม่ดีแล้ว...รู้สึกแย่...ที่ฝังใจกับภาพลักษณ์ที่ไม่ดีนี้...

กูรักคนที่ภาพลักษณ์ มิใช่รูปลักษณ์ แม้รูปลักษณ์นั้นจะอัปลักษณ์สักเพียงใด กูก็สามารถมองว่าน่ารักได้ ถ้ามีเพียงภาพลักษณ์ที่ดีเพราะภาพลักษณ์นั้น แค่กูหลับตามันก็สามารถมองเห็นมันได้ อยู่ไกลแค่ไหนหรือนานเพียงใด กูก็ไม่เคยลืม

ไม่เคย...เจ็บขนาดนี้มาก่อน...ไม่เคย...รู้สึกว่าการรอคอยครั้งนี้จะไร้ความหมาย...ไม่เคย...คิดว่าจะลอยเคว้งคว้างอยู่กลางมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ที่มองไม่เห็นแม้ฝั่ง...

อยากกลับบ้านไปนอนกอดพ่อแม่เหมือนเคยอยากกลับบ้านไปกอดม๊ะหมาทุกตัวที่ยังรักกูไม่เคยเปลี่ยน

......

หัวใจเราไม่หนักแน่นพอจะอยู่ตรงกลางแล้วก็ไม่มีมากพอจะแบ่งเป็นสองด้วยเหมือนกันไม่เคยนอกใจใคร ไม่เคยมีสัมพันธ์อื่นระหว่างที่คบกันอยู่

อย่ายึดติดกับวันที่ดีเก่า ๆอย่าอยู่กับความคุ้นเคยเก่า ๆอย่าให้วันคืนที่ดีเก่า ๆ มันทำร้าย..

ขอบคุณที่ทำให้เปิดใจให้กว้างขึ้นขอบคุณที่ทำให้มองดูรอบ ๆ ตัวว่าโลกหมุนไปขนาดไหนแล้วขอบคุณที่ทำให้พร้อมที่จะปรับตัวแล้วเปิดรับคนใหม่ได้ขอบคุณจริง ๆ

... มีคนถามกูว่าทำยังไงให้ชีวิตมีความสุข  กูเชื่อว่ายังไง ก็มีความสุข ถ้าพวกมึงอยากที่จะมีความสุข เพื่อนกูคนนึงเคยพูดว่า คนจนทุกคนสมควรจน 

คนที่ไม่มีความสุข พวกนี้สมควรแล้วที่จะไม่มีความสุข  พูดง่ายๆ  กูคิดว่า   ความสุข คือ การใช่ชีวิตให้มีความสุข

---------------------------

พวกที่สมควรไม่มีความสุขนั้น บางที อาจเป็นเพราะมันเป็นจริงเป็นจังและตั้งเป้ากับชีวิตมากเกินไป ทำให้คนพวกนี้ เดินทางผ่านความสุขไม่ได้หยุดชื่นชมกับความสุขที่ตนเดินผ่าน ก็เพราะดันตั้งหน้าตั้งตาทำงานลูกเดียว จนรู้สึกตัวอีกที ก็แก่ ไม่ทันได้เที่ยวได้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าซะแล้ว

ถ้ามัวแต่เที่ยว ไม่สนใจการงานหรือหน้าที่ที่ตัวเองต้องทำ แบบนี้ก็ไม่ดีเช่นกัน ความสุขในชีวิต แท้จริงควรมาจากการที่เรารู้จักรับผิดชอบในชีวิต หน้าที่การงาน และรู้จักผ่อนคลาย แสวงหาความสุข

-------------------------------

แต่ถึงจะบอกอย่างงั้น กูก็เชื่ออีกว่า  ขีดความสุขของแต่ละคนมันไม่เท่ากัน คนที่ต้องการความสุขมากเกินไป ก็จะมักตั้งเป้าให้ชีวิตมากเกินไป

ทำให้เดินผ่านความสุขอีกเช่นเคยเพราะเสือกตั้งเป้าหมายชีวิตมากไป ..  กว่าจะมีความสุขในชีวิต ก็ แก่ก็เฒ่า กันพอดี แต่บางคนก็พอใจแบบนั้น

กูพอใจจะมีความสุขทั้งชีวิต  ท่องเที่ยวบ้างให้ทำสองอย่างควบคู่กันไปอย่างลงตัว แล้วจะค้นพบว่านั่นเป็นความสุขในชีวิตอย่างแท้จริง

แต่ก็เหมือนเดิม กูว่า ความลงตัวของแต่ละคน มันก็ไม่เหมือนกันอีกนั่นแหละ

เพราะแต่ละคน ก็อยู่คนละที่ คิดคนละอย่าง ชอบคนละอย่าง

นาย A เล่นกัญชา มีความสุข เล่นยาบ้า ไม่มีความสุข

นาย B เล่นยาบ้า มีความสุข เล่นกัญชา ไม่มีความสุข

แต่ละคนย่อมต่างกันไป

นาย A ดูด 2 ตัว อิ่ม มีความสุข

นาย B ดูด จนอ๊วก มีความสุข

แต่ละคนย่อมไม่เท่ากัน

เพราะฉะนั้น ก็ต้องปรับความลงตัวให้พอเหมาะกับสภาพที่พวกมึงเป็นอยู่ ก็เชื่อว่า พวกมึงจะมีความสุขแน่นอน

บางคนรู้ว่าต้องทำยังไงให้มีความสุข แต่หาความลงตัวไม่เจอ พวกแม่งก็ไม่มีความสุข

คนไม่มีความสุข ก็ สมควรไม่มีความสุขจริงๆ

ก็ กูบอกแล้วไง ความสุขของกู คือ การใช่ชีวิตกูให้มีความสุข

อีกแค่ 8 วันกูจะได้กลับบ้านแล้ว คิดถึงคิดถึงบ้านจริงๆมากๆคิดถึงเพื่อนคิดถึงอากาศร้อนๆแต่หอมๆเย็นๆ คิดถึงหมา คิดถึงแม่ อยากกินแก้วด้วยแค่8วัน แต่เหมือนกับจะทนไม่ไหว อยู่ที่นี่ได้เจออะไรเยอะได้

ลำบากได้เห็นโลกกว้างได้เที่ยวเยอะเจอไรที่ไม่เคยเจอ แต่คำถามมันฟุ้งมาก กูเดินมาถึงอีกแล้วถึงอีกจุดอีกแล้วจุดที่มันต้องเปลี่ยน (กลังฟังเพลงไปด้วยเปิดวนเพลงรักโลกาภิวัฒน์ เพราะจังน่ารักมากด้วย)

ตอนม3 ก็ต้องเปลี่ยน เปลี่ยนไปขึ้นม4 แต่ก็ไม่ต่างมาก แค่ไปเจอเด็กเรียนเต็มห้อง เด็กเรียนที่่โง่ ฮ่าๆ จบม6ก็ยังสนุกอยู่ ไปเจอกับชีวิตแบบใหม่ แบบอิสระสุดๆ สนุกสุดๆแต่ไม่เหี้ยสุดๆ จบมหาลัยก็มานี่

ซึ่งก็คิดว่ามันก็สนุกอยู่ แต่จริงๆไม่สนุกเท่าไหร่ เฮ้อ ขอย้อนไปฟังม3 ถึงมหาลัยใหม่ได้มั้ย วนไปเรื่อยๆ เพราะมันเพราะยั่งกะรักโลกาภิวัฒน์ ที่นี่อาทิดที่แล้วพวกพี่ๆถาปัดพาไปเลี้ยง ก็มี พี่ตั้ม พี่ต้ำ รุ่น10 พี่ก้อย

พี่บ๊อบ พี่เก่ง รุ่น 11 แล้วก็มีพี่จุ๊ รุ่น 12 อีกคนนึง แล้วก็กู กะ เอม พี่ๆเรียกว่า เลี้ยงลาคนขี้แพ้ กูแพ้ที่ทำลอนดอนไม่สำเร็จ กูก็ไม่รู้ว่ามันต้องยั่งไงถึงสำเร็จ เรียนจบโทมั้ง ล้างจานอีกปี จบโทแล้วก็หางานทำที่นี่

ได้เงินเดือนซัก 8หมื่นบาทได้มั่ง แล้วก็ไปเที่ยวทั่วยุโรป ทำงานๆๆๆ เก็บเงินๆๆๆ เฮ้อ ชีวิตมันน่าเบื่อจังวะ กลัวจัง กลัวชีวิตแบบนี้จัง อยากวาดรูปไปสูบบุหรี่ไป จิบเบียร์เย็นๆ มองไปนอกหน้าต่างเจอทะเล

หันหลังมางานตัวเองเต็มห้องแล้วก็มีเพื่อนๆมาหาพอดี ก็เลยไปนั่งกินเบียกันใต้ต้นมะพร้าว แล้วก็เมามากจนพูดเรื่องดวงดาว ความรัก แล้วก็ มารี อังตัวเนต กับเพื่อนที่ช่างมีข้อมูลและรักเสียงลมเสียงนก ได้เปิด

ได้เจอความคิดใหม่ๆ จากคนเก่าๆ เพราะกูเป็นหอยไรไม่รู้ ถึงตอนนี้คง20ปีแล้วมั้ง ทำไมขี้อายไม่หายซักที วิธีเขียนอะไรแบบนี้คือต้องไม่ย้อนกลับไปอ่านไม่ตรวจสอบ ไม่สนใจกฎเกณอะไรทั้งนั้น ฮ่าๆสนุกจัง

มีอะไรแบบนี้ก็ดีนะบ่นเขียนจด แล้วก็มีคนซัก8-9คนมาอ่าน แต่ไอแบบไฮ5 ไรงั้นก็ดูจะวัยรุ่นไปหน่อย เปิดดูตลกดี ผู้หญิงทุกคนต้องเอาหน้าไปใกล้ๆกล้องแล้วก็ทำตาโตๆแก้มป่องๆปากจุ๋ ก็น่ารักดี้ ฮ่าๆ

อยู่ที่นี่มาปีทำให้คิดถึงความบ้าบิ่นคึกคักสนุกสนานมาก ชีวิต 1 ปีที่ผ่านมาจืดสนิทไม่มีเพื่อน ไม่มีที่เที่ยว ไม่มีไรมันๆเลย อยากเดินเข้าไปหาฝรั่งสูง195 แล้วต่อยท้องมันด้วยตีนซ้ายแล้วก็บอกว่า ซอรี่ๆ

แล้วโดนมันจับทุ่มทุบด้วยขวดแล้วก็ต่อยจนเบ้าตาแตก กระทืบอีก4ครั้งด้วยนวมตีนยี่ห้ออามานี่ แล้วตำรวจก็มามันเลยวิ่งหนีไปกูโดนจับส่งกลับประเทศ แต่ก็ไม่ได้ทำคงเพราะยังกลัวและอิงกับโลกจริงๆอยู่

กลับไปตั้งใจว่าจะไประเบิดหูแล้วก็จะทาเล็บดำอาจจะเจาะปากด้วยแล้วก็ขอลง โมฮอคซักที ทำตัวแนวๆแต่โง่ๆ อีกอย่างๆอันนี้ตื่นเต้นมากกูใส่ รทผ้าใบเป็นแล้ว เกิดมาไม่กล้าจริงๆพูดจริงว่าอายรู้สึกเขิน

แต่ได้มาอยู่นี่เลยใส่ พอใส่แล้วชอบวิ่งก็เร็วตีนไม่เจ็บยืดหยุ่นพร้อมทุกสถานการ ก็คิดว่ากลับไปจะใส่รทผ้าใบด้วย อย่าล้อนะกูเป็นคนอ่อนไหวโดนล้อทีเดียวอาจไม่เจอกูอีกเลยมารู้ข่าวอีกที ผูกคอตายตัวบวม

เน่าเพราะน้อยใจไปแล้ว จะทำตัวแนวๆติ๊สๆแต่ไม่ชอบงานแวนโก๊ะ แต่ตามงานโก๊ะตี๋ เพราะชอบไลน์พี่เค้า กินเหล้าแล้วด้วยเอ้อกูแพ้ใช่กูแพ้แต่ กูเข้าใจชีวิตมากขึ้นอย่างน้อยมากกว่าคนที่ไม่เคยงดแน่ๆ จะเจียม

ตัว แต่กล้าให้มากขึ้น อยากจะตั้งใจจริงๆทำพอรตดีๆแล้วก็ขอทำงานที่รักให้ได้เงินซะที จะได้พอมีเงินมาวาดมันอีก แล้วจะมีบ้านริมทะเลไปนั่งกินเหล้าใต้ต้นมะพร้าว พอเมามากก็พูดเรื่องดวงดาว ความรัก

แล้วก็ มารี อังตัวเนต กูมีของฝากให้ทุกคนนะเป็นเรื่องที่กูจะเล่าให้ฟัง แต่ไม่มีไอแบบเป็นชิ้นเป็นอัน รับรองๆมาคุยกะกูเลยมึงจะได้ของฝากจากเกาะร้างนี้ ถึงตอนนี้กูดูถูกคนมากๆเลย กูคิดอะไรในใจเวลาคุย

กับใครซักคนตลอด ตอนกลางคืนชอบนอนไม่หลับเหมือนคนบ้า เหมือนคนบ้าเลยไปนึกถึงคาราบาว พอนึกถึงคาราบาว เลยไปนึกถึงควาย พอนึกถึงควาย ก็เลยนึกถึง ไถ่ควายเอาบุญ นึกถึงเรื่องควายจะตาย

แล้วรอด เลยไปนึกถึง ปลาสองแผ่นดินที่ส่วนตัวถูกลากไส้และลงไปทอดเกรียมดีแล้ว แต่หัวยังขยับอยู่ พอนึกถึงอาหารแบบนี้ก็นึกถึงคนจีน พอนึกถึงคนจีน เลยนึกถึงอากง พอนึกถึงอากงก็มานึกถึง

เรื่องเสื่อผืนหมอนใบ พอนึกถึงเรื่องนี้ก็ มาเปรียบกับตัวเอง แค่เปลี่ยนจาก เรือสำเภา เป็น ฟลายเอมิเรต เป็นยั่งงี้ไปไม่จบสิ้น อีกทีก็ฟ้าสว่างแล้ว ไม่วายคิดต่อ  ระหว่าง ทักษิณ บิลเกต เคตวินสเลต สมชาย

วัณดี ใครตายแล้วสิงโต กับม้าลายจะเสียใจกว่ากัน ตอนอยู่ปี2มั้ง อาจารเรียงลำดับงานศิลปะตามความศิลป วรรณกรรมนั้นครองอันดับ 1 ส่วนสถาปัตยกรรมนั้น อันดับสุดท้าย มันเป็นเรื่องจริงอย่างที่สุดเลย

ภูมิใจในความไม่อารตนะทุกคนที่เรียนถาปัดก็คงคิดเหมือนกันเป็นอารตที่ย้ากยากต้องสอดใส่กับวิทยาศาสตร์ แตกู่ก็หลงละลาย กับวรรณกรรม ทั้งเสพและสร้าง เอาแล้วๆภาษาเริ่มมาแล้ว ไม่ วันนี้จะเขียนอย่าง

ลุงหนวดพ่อค้าขายปลาทูเข่ง อยากกินปลาทูจังโอวได้รสลอยมาเลย สองบล๊อคที่ผ่านมา ลองเขียนภาษาอังกิดด้วยเอ้อ ทดลองดู อันที่สอองลองผสมไทยๆอังกิดๆลาวๆ ออกมาออกลาวๆมากกว่า การเขียน

ด้วยภาษาอื่นนั้นยากความเป็นเราหายไปอย่างชัดเจนได้แค่เล่าเรื่องของตัวเองเหมือนคนอ่านข่าวในหนังสือพิมออกทีวีตอนเช้าให้คนอ่านนสพไม่ออกฟัง ไม่ได้วิเคราะห์ข่าวไม่ได้ใส่แง่มุมความคิดลงไป สรุป

น่าเบื่อ แต่ว่าก็ตื่นเต้นที่ได้ลองของใหม่ อีกอย่างคนจะแสดงข้อคิดเห็นน้อยลงคงเป็นเพราะ ไม่อยากใช้ภาษาไทยตอบในขณะเดียวกัน ก็ไม่กล้าใช้ภาษาอังกิด นี่คือเรื่องจริงมันคือรากฐานของเราคนไทยเรารับไม่ได้

ว่าเราโง่และกลัวที่สุดที่จะให้ใครเห็นว่าเราทำฉลาด ใครเด่นเด้งออกมาจากเงามืดๆ เป็นอันต้องโดนพูดคุยถึง เกาหลีใต้ กับไทย เริ่มก้าวใหม่พร้อมกัน ตอนนี้ พารค จิ ซอง เล่นให้แมนยู ธีรเทพ เล่นให้ทีมที่เค้ารัก

ซึ่งแพ้บาหเรนคาบ้าน 2-3 ตั้งใจว่ามีงานทำแล้วพอมีตังจะไปทำบุญหน่อยที่แรกจะไปบ้านสุนัขพิการก่อนเลยไปแจกรัก ให้หมาๆหน่อยหวังว่ากูอีก3ปีข้างหน้ามาอ่านมึงคงได้ไปมา20ครั้งแล้วนะ คนเราแม่งบ้า

อยากทำบุญๆ เลยไปวัดจานบินกัน อยากทำบุญๆ เลยไปสร้างเจดีวัดบ้านไร่ หมาโดนรถทับแม่งไม่เคยมีใครเอาไปฝังแล้วร้องไห้เลย เอ้ออยู่นี่ทั้งปีไม่ได้ร้องไห้เลย อยากร้องไห้จัง ตอนม5 จำได้ร้องบ่อยมาก

ตอนนั้นชอบเดินคนเดียวแล้วก็แหงนหน้ามองฟ้าน้ำตาไหลพราก ฟังแรงดึงดูด น้ำตาไหลซก ปิติสุขีที่สุด ใครชอบเรกเก้เพราะ ความหวานของมันมั่งดูจะกลายเป็น เดรดร๊อค ราสต้า เสียมากกว่า กูเลยอยากรู้ ว่าราสต้า

แปลว่าไรวะ เปิดในดิคชันนารี่ ฉบับออกซฟอรด อังกฤษเป็นอังกฤษ ราสต้า แปลว่ากลุ่มคนดำ ในทวีป แอฟริกาที่เชื่่อว่าวันนึงคนดำจะกลับไปสู่ทวีป ฮ่ากร๊าก เดรดร๊อคราสต้า ก่อนจะชอบจะพูดต้องหาข้อมูลนะเว้ย

ไอคนรักกระแสสังคมทั้งหลาย อ้าวไปบ่นเขาอีกแล้ว นี่ตั้งใจว่าจะไปนั่งดื่มที่อะไรซักอย่างนะถนนข้าวสาร หนะ เห็นเค้าว่าเพลงเรกเก้เพราะจริงฟังเพลงที่พรรณาธรรมชาติเสร็จ ก็ขับรถเก็งกลับบ้านช่วยกันทำลายโลก

คนละนิด ธรรมชาติจะได้หมดโลกไปเร็วๆ เอะแล้วมึงจะฟังเพลงที่สดชื่นรักมันทำไม เนี่ยไอบัดซบ ยาริสหรือว่า ซีวิคดีนะ ฮ่าๆ เราต่างถูกหลอมหลวมด้วยระบบที่ลวงตาจริงๆ ขนาดคนที่กูมองว่าฉลาดใสและสวยยัง

มาถามกูว่า ยาริสหรือซีวิคดี กูฆ่าตัวเองเมื่อ10ปีที่แล้วไปแล้ว ถึงวันนี้เทียบย้อนไปตอนนั้น กูคงกลังกินข้าวในโรงอาหารทำหน้ากระแดะๆกับเพื่อนๆแล้วก็หยิบ3310ที่วางอยู่บนโต๊ะมาโทรหาเพื่อนที่แม่งก็อยู่ใน

โรงเรียนกะกูนี่แหละแต่ิคิดถึงมันจังไม่เจอกัน20นาทีละมันอยู่ไหนนะ ฮ่าๆกูกลายเป็นเด็กที่โง่เง่าไปแล้ววันนั้นจำได้จะไปดู ผ่าศพกะอีก2บัวกูก็แต่งเต็มยศตอนนั้น ก็มัดจุกผ้าปิดปาก ทาตาใส่กางเกงนอนผ้ากันเปื้อน

ออกไปพ่อเห็นเท่านั้นก็ว่าไปเปลี่ยนเดี๋ยวนี้ มึงจำการแต่งตัวมึงไว้นะ อีก 10 ปีมึงจะคิดว่ามึงทำไปได้ยังไง   ถึงตอนนี้เกือบๆ10ปีแล้วมั่ง แต่กูโคตรรักตัวเองเลยกูว่านั่นแหละตัวกูจริงๆ เดือดดาดเกลือกกลิ้งปิ้งไปทั่ว

ช้ำๆอึดๆแต่แม่งสุขจากแกนแก่นจริงๆไม่เคยอายใครสนุกสุดเหวียงหวิวๆลอยๆสบายจริงๆ ถึงวันนี้ ------------------ มันจบแล้วหรอวะหรือจริงๆกูเดือดดาดเกลือกกลิ้งปิ้งในใจจนมันแค้นเครียดเบียดหัวใจอยู่ที่ชอบนอน

ไม่หลับคิดว่าสิงโตกับม้าลายจะเสียใจมากกว่า เพราะจริงๆ ใจกูยังใส่ผ้าปิดปากทาเล็บเขียนตาตะโกนก้องกระโดดดุ๊ยๆ อยู่ ยิ่งเขียนก็ยิ่งเลอะเทอะไปแล้วแต่ที่แน่ๆตอนนี้ ตี 3.38 เวลาอังกิด จีเอมที+0 ถ้าเลิกเขียน

แล้วไปนอนตอนนี้คงฟุ้งซ่านบ้าบอไปหลับอีกทีตอน 13.00 เวลาแบงคอกเมืองกูเกิด จีเอมที +6 เป็นแน่ สู้ยั่งงั้นเขียนไรเล่นๆ ไปเรื่อยๆให้มีไรไว้เป็นหลักฐานทางความคิด ณเวลานี้ดีกว่า พวกดาราน่าอิจฉานะ คงชอบ

มีพวกแฟนๆส่งจมไปถามว่าชอบกินข้าวอะไรค๊ะพี่ขา ทำให้นึกถึงเรื่องมันๆที่จะตอบได้ เช่นอ๋อพี่ชอบ ทอดมันจ่ะ เหตผลที่พี่ชอบก็เพราะทอดมันมีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ถูกคิดค้นขึ้น โดยนางจัน สมัยสุโขทัยเป็น

ราชธานีโดยเริ่มแรกคิดค้นขึ้นเพื่่อถวายเจ้าแผ่นดินในตำหนักในโดยข้อแม้คือต้องเป็นอาหารที่ทำจากปลา นางจันได้ทดลองทำอยู่หลากวิธีกว่าจะทำได้สำเร็จ โดยการนำเอา ปลามาโขลก กับพริกแกงแดงถั่วบักยาว

และภายหลังมีการเพิ่มเอาไข่สดใส่ลงไปด้วย จากนั้นลงทอดด้วยไฟกลางให้สุกทั่วทั้งนอกในเป็นที่โปรดของเจ้าแผ่นดิน จนภายหลังสิ้นราชการสูตรนี้ได้กระจายไปทั่วจนได้รับความนิยมเป็น1ในอาหารประจำชาติในที่สุด

นี่แหละจ่ะเป็นเหตผลให้พี่ชอบทอดมัน เป็นไงมันเนอะง่ายด้วยไม่ต้องคิดหัวข้อมีคนถามหาข้อมูลแล้วก็มาตอบ มีความสุขจริงๆ บัวบานมาสั่งออกแบบลายบัวไว้ว่าจะไปสักหมู่กัน กูก็บอกบัวเย็นไว้ว่ากูยังไม่แน่ใจพอ

กูไม่กล้าสักหรอกกูยังไม่รู้เลยว่ากูรักอะไร เหมือนกับว่าถ้าเลยวัยที่เรากล้าบอกอย่างเร็วว่าเรารักอะไรมาถึงวันที่เราไม่กล้าพูดว่าเรารักอะไรเราก้หมดสิทธิ์สักแล้ว วันนั้นไปกินกิ่งเพชร(เกาเหลาเนื้อที่อร่อยสุดในสามโลก)

เจ้าของร้านมาคุยด้วยแกน่าจะพอตัวลายพร้อยทั้งตัวมาคุยกะเอมที่ไปเพ้นแขนมามาบอกดีแล้ววาดเอาเบื่อก็ลบไปเองอยากได้ใหม่ก็ไปเขียนแบบน้านี่ไม่ดีพลางเอาแขนพล้อยลายให้ดูแล้วบอกอายทุกครั้งที่ต้องคุย

กับคนต้องใส่เสื้อแขนยาวต้องปิดๆแอบๆไม่ดีหรอก เราก็พากันขานรับครับค่ะ จากปากของตัวจริง บ้านกูนั้นพ่อบอกไว้ว่าถ้าวันไหนมึงยังอยากสักอยู่แล้วสักมากูจะให้ชุดใหญ่กับมึงกูก็เป็นคนกลัวพ่อมากกกเลยไม่ได้สัก

กับเขาซักทีต้องรอวันที่ไม่อยากสักก่อนถึงสักได้ถึงจุดนี้ก็ขอแสดงความเสียใจกับเด็กๆทุกคนที่สักชื่อวงแครช สวัสดิกะผิดด้าน ภาษาจีนที่ไม่รู้ความหมาย แล้วก็รักโบว์ ไว้กลางหลังด้วยครับ พี่รู้ว่าน้องๆคิดอะไรและใจร้อน

ดีเดือดขนาดไหนนับถือครับ ถึงตรงนี้คิดว่าคงไม่มีใครอ่านมาถึงแล้วหละเนอะเลิกดีกว่า บ้าๆบอๆไปเรื่อย

ป.ล.

-ไม่เสียหายที่จะใช้ ป.ล.

-สุดท้ายแล้วมั้งในลอนดอน

-พรุ่งนี้ไปเบอรมิ่งแฮมจ้าต่อด้วยแมนเชสเตอรจบที่ลิเวอพูล กลับมาอีกทีวันอังคารหน้า (วันนี้วันสุข)

-ฝันจ๋าฉันกลังจะไปหาเธอแล้วนะ แต่ฉันไม่ได้ไปอย่างภาคภูมิเลย แต่อย่างน้อยฉันก็เอื้อมมาถึงเธอ

-ฝันใหม่กลังจะเกิดคราวนี้ขอไปหาเธออย่างภาคภูมินะ

-สายลมแสงแดดฟ้าสวยอ้อมกอดทำให้ น้ำ ตา ไหลได้ไม่เปลี่ยนแปลงไป

-คาเรร่า สไปเดอร์ เอ็ม5 ทำให้ น้ำ ลาย ไหลก่อนที่ น้ำ ตา จะไหลตาม

-รักตัวเองวันก่อน เกลียดตัวเองวันนี้ อยากรักตัวเองในวันข้างหน้า

-คิดถึงหมามากกว่าเพื่อน

-ใครกำลังตามหารักแท้ ให้ไปเก็บไทยหลังอานที่วัดมาเลี้ยง

-แผ่นดินสยามอีก 8 วันเจอกันนะ แต่คงไม่ก้มลงกราบ

-อย่าล้อนะเค้าอยากเจาะปากทาเล็บผ้าปิดปากระเบิดลิ้น สักควย โมฮอค ตัดแขน คว้านท้อง กรีดหน้า เล่นน้ำ แล้วก็ใส่ รองเ้ท้าผ้าใบ

-จะคิดถึงมึงนะอังกฤษ