ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเขียนอะไรนะแต่อยากเขียนเยอะๆจะไม่ใช้คำยากๆด้วยไม่เปรียบไม่สร้างอะไรทั้งนั้น พูดยากเริ่มยากแต่หวังว่าอีก3ปีกูมาอ่านเรื่องของกูแล้วกูจะรักกูในวันนี้ ฮ่าๆตอนนี้กูยังอยู่อังกิดอยู่

อีกแค่ 8 วันกูจะได้กลับบ้านแล้ว คิดถึงคิดถึงบ้านจริงๆมากๆคิดถึงเพื่อนคิดถึงอากาศร้อนๆแต่หอมๆเย็นๆ คิดถึงหมา คิดถึงแม่ อยากกินแก้วด้วยแค่8วัน แต่เหมือนกับจะทนไม่ไหว อยู่ที่นี่ได้เจออะไรเยอะได้

ลำบากได้เห็นโลกกว้างได้เที่ยวเยอะเจอไรที่ไม่เคยเจอ แต่คำถามมันฟุ้งมาก กูเดินมาถึงอีกแล้วถึงอีกจุดอีกแล้วจุดที่มันต้องเปลี่ยน (กลังฟังเพลงไปด้วยเปิดวนเพลงรักโลกาภิวัฒน์ เพราะจังน่ารักมากด้วย)

ตอนม3 ก็ต้องเปลี่ยน เปลี่ยนไปขึ้นม4 แต่ก็ไม่ต่างมาก แค่ไปเจอเด็กเรียนเต็มห้อง เด็กเรียนที่่โง่ ฮ่าๆ จบม6ก็ยังสนุกอยู่ ไปเจอกับชีวิตแบบใหม่ แบบอิสระสุดๆ สนุกสุดๆแต่ไม่เหี้ยสุดๆ จบมหาลัยก็มานี่

ซึ่งก็คิดว่ามันก็สนุกอยู่ แต่จริงๆไม่สนุกเท่าไหร่ เฮ้อ ขอย้อนไปฟังม3 ถึงมหาลัยใหม่ได้มั้ย วนไปเรื่อยๆ เพราะมันเพราะยั่งกะรักโลกาภิวัฒน์ ที่นี่อาทิดที่แล้วพวกพี่ๆถาปัดพาไปเลี้ยง ก็มี พี่ตั้ม พี่ต้ำ รุ่น10 พี่ก้อย

พี่บ๊อบ พี่เก่ง รุ่น 11 แล้วก็มีพี่จุ๊ รุ่น 12 อีกคนนึง แล้วก็กู กะ เอม พี่ๆเรียกว่า เลี้ยงลาคนขี้แพ้ กูแพ้ที่ทำลอนดอนไม่สำเร็จ กูก็ไม่รู้ว่ามันต้องยั่งไงถึงสำเร็จ เรียนจบโทมั้ง ล้างจานอีกปี จบโทแล้วก็หางานทำที่นี่

ได้เงินเดือนซัก 8หมื่นบาทได้มั่ง แล้วก็ไปเที่ยวทั่วยุโรป ทำงานๆๆๆ เก็บเงินๆๆๆ เฮ้อ ชีวิตมันน่าเบื่อจังวะ กลัวจัง กลัวชีวิตแบบนี้จัง อยากวาดรูปไปสูบบุหรี่ไป จิบเบียร์เย็นๆ มองไปนอกหน้าต่างเจอทะเล

หันหลังมางานตัวเองเต็มห้องแล้วก็มีเพื่อนๆมาหาพอดี ก็เลยไปนั่งกินเบียกันใต้ต้นมะพร้าว แล้วก็เมามากจนพูดเรื่องดวงดาว ความรัก แล้วก็ มารี อังตัวเนต กับเพื่อนที่ช่างมีข้อมูลและรักเสียงลมเสียงนก ได้เปิด

ได้เจอความคิดใหม่ๆ จากคนเก่าๆ เพราะกูเป็นหอยไรไม่รู้ ถึงตอนนี้คง20ปีแล้วมั้ง ทำไมขี้อายไม่หายซักที วิธีเขียนอะไรแบบนี้คือต้องไม่ย้อนกลับไปอ่านไม่ตรวจสอบ ไม่สนใจกฎเกณอะไรทั้งนั้น ฮ่าๆสนุกจัง

มีอะไรแบบนี้ก็ดีนะบ่นเขียนจด แล้วก็มีคนซัก8-9คนมาอ่าน แต่ไอแบบไฮ5 ไรงั้นก็ดูจะวัยรุ่นไปหน่อย เปิดดูตลกดี ผู้หญิงทุกคนต้องเอาหน้าไปใกล้ๆกล้องแล้วก็ทำตาโตๆแก้มป่องๆปากจุ๋ ก็น่ารักดี้ ฮ่าๆ