เกิดเรื่องน่าสะเทือนใจขึ้น 1ชีวิตได้สิ้นลงด้วยน้ำมือเราเอง คือวันนี้ไปทานข้าวกัน เราเป็นคนขับ ขณะอยู่ในรถก็ทะเลาะๆกัน ด้วยความที่เบื่อโมโหรำคาญ อีคิวต่ำ พลังงานสูง เราก็เชนเกียร์ เลยจาก4ลงมา3 เหยียบไป เต็มที่ วิ่งไปได้ปมาณ 20 วินาที ก็มีวัตถุลึกลับสีดำ คล้ายกิ่งไม้ขวางถนนอยู่ แต่ด้วยความเร็ว เกือบ 200 จึงไม่มีความคิดจะเบรค อีกครึ่งลมหายใจถัดมา กิ่งไม้นั้นเข้าใกล้พอสังเกตได้ จึงมั่นใจว่าวัตถุเบื้องหน้านั่นไม่ใช่กิ่งไม้แต่มันคือ งู เป็นงูที่ใหญ่มากสีดำคลับเป็นมันวาว กลังเลื้อยดึ๊กๆ น่ารักน่าชัง เอากลางลำตัวมาอยู่ราวล้อซ้ายหัวผงกๆอยู่เกือบล้อขวา วินาทีนั้นเค้าคงไม่รู้ว่าความตายกำลังมาเยือนจวบจนล้อซ้ายหน้าพาดผ่านกลางลำตัวของเค้าไป ความปวดจุกพุ่งทยานจากบาดแผลไหลย้อนกลับให้สมองรับรู้ความเจ็บปวดก่อนส่งกระแสประสาทกลับไปยังต้นตอของความเสียดแสบ จนต้องดิ้นพล่านหางแกว่งกวัดไปมาหลับตาหยีแผดเสียงฟอดด้วยความเจ็บปวด ซ้ำร้ายล้อซ้ายหลังยังทยานเข้าซ้ำ ณ บริเวณหลังใกล้เคียงตำแหน่งเดิม ด้วยน้ำหนัก 1ตันกว่า ร่างกายแยกย้ายกันรับวัฐสังขารออกเป็น 3 ส่วน จากพื้นดินจึงหวนคืนกลับสู่เม็ดทรายก่อนเวลาอันควรด้วยน้ำมือคนพาล

ได้แต่หวังว่ากรรมเก่าของเค้าคงมีมากพอไม่ต้องทนทุกข์ทรมาณมาก ขาดใจตายในวินาทีนั้น

ขณะนี้ 6.00 น. นอนไม่หลับ จึงขอลุกขึ้นมาขอโทษเค้าจากใจจริง แม้แต่ร่างไร้วิญญาณก็ไม่ได้นำไปฝังให้ ขอโทษครับผมขอโทษจริงๆ

เอารูปมาให้ชมค่ะทริปสุดท้ายก่อนกลับมา ไม่เขียนนะค๊ะขี้เกียจค่ะแต่อยากรีบๆลง คาดว่าไม่ลงอีกเดือนนึงหมดไฟลงแน่นอน

เจ็บมาก...

เสียใจมาก...

แต่กูก็ยังไม่บอกใครอยู่ดี...

ตัดสินใจอยู่นานข้ามวัน ว่าจะเขียนทั้งหมด แต่ก็เขียนได้เท่านี้...

รู้สึกแย่...ที่กูเลือกคนที่จะคุยด้วย...
รู้สึกแย่...ที่กูไม่สามารถประกาศให้ทุกคนได้รับรู้ความรู้สึกกู...
รู้สึกแย่...ที่กูมองคนที่กูรักด้วยภาพลักษณ์ที่ไม่ดีแล้ว...
รู้สึกแย่...ที่ฝังใจกับภาพลักษณ์ที่ไม่ดีนี้...

กูรักคนที่ภาพลักษณ์ มิใช่รูปลักษณ์ แม้รูปลักษณ์นั้นจะอัปลักษณ์สักเพียงใด กูก็สามารถมองว่าน่ารักได้ ถ้ามีเพียงภาพลักษณ์ที่ดี
เพราะภาพลักษณ์นั้น แค่กูหลับตามันก็สามารถมองเห็นมันได้ อยู่ไกลแค่ไหนหรือนานเพียงใด กูก็ไม่เคยลืม

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

... มีคนถามกูว่าทำยังไงให้ชีวิตมีความสุข  กูเชื่อว่ายังไง ก็มีความสุข ถ้าพวกมึงอยากที่จะมีความสุข เพื่อนกูคนนึงเคยพูดว่า คนจนทุกคนสมควรจน 

คนที่ไม่มีความสุข พวกนี้สมควรแล้วที่จะไม่มีความสุข  พูดง่ายๆ  กูคิดว่า   ความสุข คือ การใช่ชีวิตให้มีความสุข

---------------------------

พวกที่สมควรไม่มีความสุขนั้น บางที อาจเป็นเพราะมันเป็นจริงเป็นจังและตั้งเป้ากับชีวิตมากเกินไป ทำให้คนพวกนี้ เดินทางผ่านความสุขไม่ได้หยุดชื่นชมกับความสุขที่ตนเดินผ่าน ก็เพราะดันตั้งหน้าตั้งตาทำงานลูกเดียว จนรู้สึกตัวอีกที ก็แก่ ไม่ทันได้เที่ยวได้ใช้ชีวิตให้คุ้มค่าซะแล้ว

ถ้ามัวแต่เที่ยว ไม่สนใจการงานหรือหน้าที่ที่ตัวเองต้องทำ แบบนี้ก็ไม่ดีเช่นกัน
ความสุขในชีวิต แท้จริงควรมาจากการที่เรารู้จักรับผิดชอบในชีวิต หน้าที่การงาน และรู้จักผ่อนคลาย แสวงหาความสุข

-------------------------------