ในที่สุดก็ได้ดูซะทีไม่ง่ายเลยการจะดูบอลที่นี่แม้แต่ดูในทีวี ถ้าจะดูในทีวีต้องเสียเงินราวๆเดือนละ 20 ปอนด แล้วแต่เครือข่าย กูเลยดูผ่านเนตเอาจนโดนคนที่ไทยแซวว่ามาอยู่ถึงนี่แต่ได้ดูบอลช้ากว่าที่ไทยอีก เพราะกูดูจากยูบีซีแหละ ฮ่าๆ จริงๆกูไม่ได้เป็นคนบ้าบอลมาแต่เด็กนะเพิ่งมาหัดดูได้ซักปีหละเริ่มจากดูหนังเรื่องโกลหนังดีที่ทำให้กูชอบบอล พอดูแล้วหลงไหลติดงอมแงม อย่างว่าเด็กเหี้ยช้าจะเหี้ยกว่าเด็กเหี้ยตั้งแต่เกิด เช่นเหี้ยตอนมหาลัยมักเรียนทนโง่กร่างเปรี้ยวเก๋าไม่เข้าท่า กูก็เข้าข่ายนี้ ต้องคอยดูสกอร์เช็คตาราง อ่านความเคลื่อนไหวอยู่ทุกวัน คิดแล้วตลกดี อย่างว่า พุทธทาสบอกไว้ ร่างกายเป็นรูปธรรม จับต้องได้ยังไม่เที่ยงแท้ แล้วใจที่เป็นนามธรรมหละ วันนี้ชอบสีแดงแหยงสีเขียว พรุ่งนี้อาจชอบสีเขียวเกลียดสีเหลือง ฟังแบลคอยู่ดีๆ คลั่งเรกเก้ไปได้

กูก็ยังไม่รู้ว่าทำไมพอเริ่มดูบอลก็เชียรเชลซีไม่ได้รู้ว่ามันเก่งไม่รู้ว่ามันได้แชมปมา 2 ปีซ้อนไรเลยนะ แค่เบื่อทีมที่มีคนเชียมากๆ เลยหนีมาเชียทีมเงียบๆ กลายเป็นว่าเป็นทอป 3-4 เฉยแต่พอชอบแล้วเชียแล้วมันก็ฝังใจคราวนี้กลายเป็นรักไป คนที่ดูบอลจะรู้ว่าไม่มีทางเลยที่เชียทีมนึงแล้วจะเปลี่ยนไปเชียรอีกทีมได้มันก็แปลกดีเหมือนกัน ซิกมุนด์ ฟรอยด์ แถลงไว้ว่า การเชียกีฬาคือการแสดงออกซึ่งความก้าวร้าวความอยากเอาชนะของตัวตน ทีมที่เชียรเป็นเพียงสิ่งสมมุติ เพื่อสร้างสถานการณ์ในการเอาชนะผู้อื่นเท่านั้น น่าสนใจเนอะ เพราะมนุษย์ไม่สามารถเดินไปใช้หินแหลมคมทุบแทง ไม่นับใส่คนอื่นได้เหมือนสมัยยุคหิน ความก้าวร้าวบางอย่างในใจจึงต้องหาทางออกให้ตัวมันเองคำตอบที่มนุษย์ซักครึ่งโลกเลือก คือ ฟุตบอล

กูฝันไว้ว่าวันนึงจะได้ไปอังกิดไปนั่งดูบอลในแสตมฟอรดบริดจ (ฝันไว้ 1 ปี) ไปลิเวอพูลตามรอย เดอะบีทเทิ้ล (ฝันไว้ 10 ปี) ตอนนี้ฝันเป็นจริงมาอย่างละเร็วเกินคาดมาก

อันดับแรกต้องซื้อตั๋วก่อนพลาดไปหลายครั้งครั้งนี้เลยเน้นๆ เอาชัวรๆ เริ่มแรกเชคในเว็บไซท์เชลซีพอเห็นว่าไม่เป็นเมมเบอรซื้อได้ก็รีบจดวัน พอถึงวันก็โทรไปถามที่สนามเค้าก็ยืนยันมาว่าซื้อได้ไม่ต้องเป็นเมมเบอรยังมีเหลือขายอยู่ราคาอยู่ที่ 37 ปอนด กับ 43 ปอนด ก็โอเชไม่แพงน่านักวันต่อมาก็รีบไปซื้อที่สนามเลย ก็ต้องอึ้ง เพราะกลายเป็นราคา 65 ปอนด ซะงั้น แถมได้นั่งชั้นบน ไม่ได้นั่งใกล้ๆนักเตะ ก็อึ้งอยู่ 10วินาที คนขายก็ถามว่าเอาไงจ๊ะ กูก็เลยซื้อ เมี่ยงเลย 65 ปอนด เต็มๆ

ถือว่าเป็นแมทชพอใช้เตะกะเอฟเวอรตันรายการพรีเมียด้วย

บรรยากาศตอนลงจากทู๊บเดินทางสู่แสตมฟอรดบริดจคนเยอะมากๆต้องยอมรับระบบขนส่งมวลชนมันจริงๆคนเยอะมากๆแต่ก็ลำเลียงมาได้หมด

ในระหว่างทางเดินไปนี้จะมีคนมาขายของเกี่ยวกับสโมสรเยอะมากทั้งหนังสือเสื้อผ้ากูม่ได้แวะเลยจิตใจอยู่ที่สนามอย่างเดียวเดินดุ่มๆ

ช่วงนี้มันหนาวมากแล้วเลยไม่ได้เห็นภาพคนเป็นแสนใส่เสื้อสโมสรแบบมองไปเป็นน้ำทะเลสีน้ำเงินครามทั่วไปหมด แต่อันที่จริงเปิดเสื้อกันหนาวออกมาใส่เสื้อเชลซีกันหมดเลยนะ พวกเค้าเหล่านี้มีเลือดสีน้ำเงิน เวิรดดิ้งของสโมสรเค้า

บรรยากาศหน้าสนามกูไปถึงตอนบ่ายโมงยี่สิบบอลเตะบ่ายสอง

วีธีแบ่งคนให้เข้าได้เร็วก็คือแบ่งเป็นโซนเป็นชั้นเลยมีประตูเยอะมากของกูตั๋วชั้นบนประตู 8 หน้าประตูจะมีคนตรวจของตรวจกระเป๋าดูปืนดูวัตถุระเบิดและดูวัตถุมึนเมาในระหว่างแมทช์ห้ามดื่มนะจ๊ะคงกลัวจะเมาแล้วมั่วลงไปเตะกะ มิเกล โอบี พอเดินเข้าประตูไปจะมีช่องตรวจบัตรมันจะฉีกไปส่วนนึง เชฟเชงโก้กู เหลือแต่แขนเลย จากนั้นจะผลักเหล็กหมุนๆเข้าไป ใครอยากรู้เป็นไงให้ไปหาดูในเรื่อง ฮูลิแกน คล้ายๆกันกับของเวสทแฮม

เข้ามานั่งที่ละแต่บัดซบมากกูได้นั่งที่เดี่ยวไม่มีคนนั่งข้างอยู่เหนือประตูเหงามาก อย่ามาดูบอลคนเดียวนะไม่เหมือนดูหนังเพราะมึงต้องออกเสียงต้องออกแผนไม่มีคนคุยด้วยจะซึม กูโชคดีพี่ชายหัวตั้งในรูปเนี้ยนั่งอยู่แถวหน้ากูชวนคุยถามไปเรื่อยพี่แกเป็นตัวจริงมากๆรู้ทุกอย่างแล้วก็คลั่งมากๆเป็นเมมเบอรปี มาเร็วกลับช้าอยู่สนามจนถึงที่สุด ปรบมือดังร้องเพลงเชียตลอด กูนั่งเงียบกริบร้องไม่เป็น แกบอกคอยดูแมทช์นี้ ทูนิล แกมั่นใจมาก

นักเตะทั้งสองทีมกลังวอรมร่างกาย คนทยอยเข้าสนามมาเรื่อยๆ สนามที่เห็นด้วยตากับที่เห็นในทีวีต่างกันมากๆ สนามจริงๆเล็กๆเองไม่ดูใหญ่เหมือนในทีวี สีสันก็ต่างจากในทีวี บอกไม่ถูกว่ายังไงต้องมาดูเอง

บรรยากาศรอบข้างงานนี้ไม่เน้นถ่ายรูปตั้งใจดูบอล เลยยืมกล้องพี่บ๊อบมาเป็นกล้องคอมแพคถ่ายง่ายๆขอแค่เก็บบรรยากาศ คนค่อยๆทยอยกันเข้ามากูอยากแวบไปนั่งที่อื่นมากที่นั่งกูไม่ดีจริงๆไม่อยู่กลางสนามไม่ว่าเสือกได้นั่งคนเดียวนี่สิแล้วเวลายิงเข้าจะกอดใครหละ

วอรมซักพักนักเตะก็เข้ารูตรงกลางไป เจ้าหน้าที่ก็จะมาเดินเชคสนามเอาไม้มาแทงๆหญ้า ปมานตรงไหนมันปูดๆก็กดให้มันแน่นมั้ง คนก็เริ่มเข้ามากันเกือบเต็มสนามละ อากาศวันนี้ค่อนข้างหนาวจากประสบการณ์คาดเดาว่าน่าจะอยู่ที่ 10-12 องศา ท้องฟ้าไม่เคลียนักไม่มีแดดเลย ทั้งเกม มีแดดลงมาปมาน 7-8 นาทีได้ แต่ดีไม่มีฝนตกลงมา

นักเตะออกมาแนะนำตัวแล้วก็จับกันด้วยมือ ก่อนจะไปยันกันด้วยตีน ใช้ร้อยเล่ห ในเกมต่อไป งานนี้ที่รักทั้งสองของกูลงทั้งคู่ โจ โคล กับ ไรท์ ฟิลลิป ยิ้มแป้น ตัวจริงไรท ฟิลลิปตัวเล็กกว่าในทีวีอีก ทำให้ยิ่งมันใจว่ามนุษย์ต่างจากสัตว์อื่นที่สมองจริงๆ สูงแค่ 167 แย่งโหม่งได้ เล่นจนหลงได้ ติดทีมชาติ ที่คนกว่า 60% สูง 2 เมตร ตัวเด็ดที่ขาด มี เชค เทอรี่ แอชลี่ โคล

เริ่มเกมเชลซีดูเหนือกว่าเยอะครองบอลเกือบตลอด กูแทบไม่ได้มองด้านหน้า เพราะบอลกินไปทางแดน ของเอฟเวอตันเลยต้องหันขวาเกือบทั้งเกมครึ่งแรก

มีจังหวะลุ้นเสียวๆหลายดอกมากเสียวทีคนเฮที จะมีคนตะโกนตลอด come on Chelsea!! come on Chels!! แล้วเวลากองเชียร้องเพลงกันทีกูขนลุกซู่ บรรยากาศมันเยี่ยมมาก เชลซี้ เชลสี้ เชลซี เชลสี่ ปรบมือ แปะๆ แปะๆ แปะ เชลซี!! พอเสียวที ก็ยืนกันทั้งสนาม พอไม่เข้าก็ปรบมือให้กลังใจ ปมานเอาใหม่พี่ เอาใหม่

กองเชียรเอฟเวอรตัน นั่งฝั่งหัวมุมทั้งบล๊อค สังเกตจะมีเจ้าหน้าที่ใส่เสื้อสีเขียวสะท้อนแสง คอยป้องกันชาวเอฟเวอตั้น จากส้นตีนปมาน 7หมื่นข้าง

หมดครึ่งแรก คนเดินไปหาไรกินกันข้างใน บ้างไปกินเยี่ยว บ้างไปกินขี้ พี่ชายหัวตั้งกู นั่งรออย่างใจจดจ่อ ไม่กระดิกไปกินขี้ที่ไหนทั้งนั้น ตอนนี้ สกอร ยัง 0-0 แกหันมา มั่นใจกะกูอีกทีบอก 2-0 แน่นอน กูบอกกูขอให้เป็นเช่นนั้น จับมือกัน งึกๆ ตอนนี้ คาวัลโย่เปลี่ยน ออก เป็น เบน ฮาอิม กูหละหลอน ไม่มีทั้ง เทอรี่ ทั้ง คาวัลโย่ อเล็กซ กะเบน ฮาอิม สู้เว้ย สโมสรประกาศขอบคุณแฟนๆ วันนี้มากันทั้งหมด 46,100 คนเต็มความจุ

ถ่ายรูปเป็นหลักฐาน ตีตรากูมาเยือน

ครึ่งหลังไม่นานนัก  เชลซีได้เตะมุม เปิดโดย โจ โคล ดรอกบา อัดไป ตุง ตาข่าย ทั้งสนามเสียงดังกึกก้อง ทุกคนยืนขึ้นกระโดดโลดเต้น รวมทั้งกูด้วย ไม่ได้ถ่ายภาพไว้ อย่างที่บอกงานนี้เน้นดู จังหวะนั้นอารมณ์มันพีค กระโดดอย่างเดียว มันสมากตอนยิงเข้า แฟนๆก็ร้องเพลงกันดังขึ้นไปอีก เชลซี้ เชลซี เชลซี้ เชลสี่ มันสมาก พี่หัวตั้งหันมาบอกกูบอกเหลืออีกหนึ่ง จากนั้นก็มีลุ้นอีกหลายครั้ง แต่ก็มีเสียวอีกหลายที ในที่สุดอีกหนึ่งที่พี่แกพูดก็มาถึงในนาทีที่ปมาน80กว่าๆ90 เคฮิล ลังกาหลังเกลียว 3 รอบ ยิงอัดไป ตุงตาข่าย ทั้งสนามเงียบกริบ มองจากจุดนี้ เห็น กองเชียเอฟเวอรตัน เป็นผื่นคลื่นเหมือนกุ้งเต้นเฮฮากันสุดๆ แฟนเชลซีนิ่งกุมหัว  พี่หัวตั้งไม่หันมาพูดอะไรกะกูเลย กูเลยคุ้มเลย ได้ดูทั้ง ได้ และ เสีย ใน แมทชนี้ แต่แซด สาด

จบเกมแบ่งแต้มกันไปด้วยสกอร 1-1 เศร้าสร้อยไปตามๆกัน จับมือกะพี่หัวตั้งบอกเจอกันแมทชหน้า ขอให้ 2-0

ตอนขามาคนยังทยอยกันมาทั้งวันตอนขากลับนี่สิ มันกลับพร้อมกันหมดมันระบายคนได้ดีมากๆ สถานีรถไฟ ฟูแล่มบรอดเวย จะแยกคนให้เข้าสถานีรถไฟต่างหากที่จะเปิดเฉพาะแมทชเดย์ เท่านั้น สี่หมื่นหกพันคน หายวับใน 20 นาที และวันนี้คือวันที่แฮปปี้สุดๆของ กูถึงแม้จะได้แค่เสมอก็ตาม

ปัจฉิมลิขิต ( ชอบคำนี้มากๆฟังดูมีมนต์มีพลังมีความกลมกล่อมอยู่ ดีกว่า ป.ล. เยอะ )

- ดรอกบา ตัวจริงเก่งมากๆ คล้ายขามันดูดบอลได้ พอบอลมามันจะดึงๆดูดๆ ติดขามันไปบอกไม่ถูกสวยมาก

- นับถือพี่หัวตั้งมาก คนนี้มีเลือดสีน้ำเงินจริงๆ ตอนคนออกหมด พี่แกยังนั่งอยู่เลย ปมาน ซึม

- ต้องเร่งเอาตัวรอด หลังจ่ายไปถึง 65 ปอนด์ กับ ซุปเปอร์ซันเด

- คริสมาสต์นี้ คอลเลจ จัดไป สวิตส งานนี้จะไม่ยอมพลาดละ หลังพลาดทั้ง สกอตแลนด และ ฝรั่งเศษ

- ความสุขอยู่รอบตัวเสมอ มันเปลี่ยนวิถีตามสถานการณ์เฉยๆ อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน

- อาจมีคนอิจฉากูที่ได้มานั่งดู กูก็อิจฉาใครคนอื่นๆต่ออีกที ที่สามารถไปกินเกาเหลาแก้วนัดพบได้ เดินเล่นไม่ต้องใส่ถุงมือได้ กินเต้าส่วนถุงละ 5 บาท กระเพราไก่เนื้อๆไม่เอาหนัง 25 ดูรักแห่งสยามจับมือคนข้างๆ เต้นกระจายวันรับปริญญา

- คิดถึงเอมจริงๆ อยากให้เธอได้มาด้วย โลกจะสวยขึ้นหลายเท่า