แนวทางใช้ชีวิตของกูทุกวันนี้ น่าเบื่อหน่ายยิ่งกว่าสมัยวัยรุ่น    กูต้องทำงานตอนเช้าและเลิกงานตอนเย็น      แต่แนวคิดในการดำรงชีวิตกูมันเข้มข้นขึ้น   เริ่มอยากที่จะเปลี่ยนวิถีการดำรงชีวิต   อยากที่จะไปผจญภัย   อยากที่จะมีชีวิตที่ตื่นเต้นบ้างในบางโอกาส   อยากไปพบเห็นสิ่งต่างๆบนโลกและในอวกาศมากกว่าเมื่อก่อน

ไม่รู้ทุกคนจะมองว่ากูเป็นคนอย่างไร   วันนี้กูจะมาแฉ  ว่ากูคิดยังไงกับตัวกูเอง

กูขี้บ่นมากขึ้นเยอะ  อาจจะเป็นเพราะกูหยิ่งและคิดว่าตนเองเป็นคนไม่ธรรมดา และเหนือกว่าคนส่วนใหญ่บนโลกนี้      แต่ในหลายๆเวลา กูกลับคิดว่าทำไมกูถึงได้อ่อนด้อยและขาดความสามารถซะขนาดนี้  เป็นเพราะบุหรี่หรืออบายมุขอื่นๆที่กูใช้สมัยวัยรุ่นรึปล่าววะ  หรือเป็นเพราะกูขาดการเลี้ยงดูที่ดี   หรือเป็นเพราะกูตั้งคำถามผิดเอง    ดังนั้นทุกวันนี้ กูพยามที่จะทำให้กูมีความสามารถในการทำงานสูงขึ้น เพื่อที่จะได้ไม่ตามหลังคนอื่นๆ
กูมีเล่ห์เหลี่ยมเยอะขึ้น    มักจะคิดนานกว่าจะพูดหรือกระทำได้ เรียกว่าใช้เวลาอ่านเกมส์ให้ออกก่อนลงมือก็ว่าได้            แต่มักจะใช้เวลาคิดนานมากกว่าปกติ เป็นเพราะสมองกูคิดไม่ทัน  อีกส่วนเป็นเพราะกูต้องคิดให้ดีที่สุดก่อนจะพูด/กระทำ  กูเคยเกลียดตัวเองอยู่ช่วงนึง เพราะกูมักจะพูดหรือกระทำโดยที่คิดถึงผลที่จะตามมาน้อยไปหน่อย 

กูเลือดเย็นขึ้นกว่าเมื่อก่อน   มันเป็นผลข้างเคียงจากการพยามอ่านเกมส์กระมัง 

กูพูดหยาบขึ้นเยอะ  แตเฉพาะกับคนสนิทเท่านั้น  และกูจะพูดเรียบร้อยกับคนไม่สนิท       กูไม่กล้าสบตาคน ไม่รู้ทำไม มองตาคนอื่นแล้วมันเขิน    ก็เลยมองส่วนอื่น  แต่พักหลังๆก็เริ่มเขิน  กลัวคนอื่นหาว่ามองนมมองตูด     ทั้งที่ใจจริงกูก็แค่ไม่กล้ามองตาน่ะนะแต่ไม่รู้จะมองส่วนไหน   ถ้ามองขา ก็กลัวว่าฝ่ายตรงข้ามจะคิดว่ากูไม่สนใจเขา   ถ้ามองลำตัว กูก็กลัวจะโดนเขาหาว่ามองนม  เกิดเป็นกูมันลำบากจริงๆ   

มีความคิดเรื่องการใช้ชีวิตมากขึ้น   ยอมรับวิถีที่น่าเบื่อหน่ายของมนุษย์มากขึ้น    บ่นเรื่องเงินมากขึ้น  อนุรักษ์ธรรมชาติมากขึ้น ประหยัดไฟฟ้าและน้ำมากขึ้น   ลดการทิ้งขยะย่อยสลายยากลงบนพื้น          กูกลัวตายมากขึ้นเยอะ ยังอยากที่จะพบเจอสิ่งที่เลวร้ายและสิ่งที่สวยบนโลกใบนี้      ยังอยากที่จะรู้คำตอบของคำถามทั้งหลายบนโลกนี้   มีคำถามนึงที่กูนึกถึงมันบ่อยๆ แต่ไม่เคยคิดหาคำตอบเลย  คำถามนั้นกูได้ยินมาจากบัวตูม ซึ่งตอนนี้มันก็เป็นคำถามอันดับหนึ่งในใจกู   "จักรวาลคืออะไร มีเพื่ออะไร?"   ทุกวันนี้กูก็ได้แต่คิดคำตอบเอาเองว่า  จักรวาลมีมาเพื่อให้กูทำลาย  กูเกิดมาเพื่อสร้างสมดุลของทุกสิ่ง  แต่พอคิดอย่างนี้แล้วก็รู้สึกว่ากูไร้ค่าจังวะ  กูทำได้แค่ทำลายจักรวาลหรอ  แย่จัง

กูยังคงเล่นกีต้าร์เหมือนเดิม   ตอนนี้มีกีต้าร์เป็นของตัวเองแล้ว  ฝีมือดีขึ้นเล็กน้อย    กูฟังเพลงกว้างขวางกว่าเมื่อก่อน   กูมีปัญหาเพลงมาก คนอื่นชอบคิดว่ากูฟังเพลงแปลกกว่าชาวบ้าน  ทั้งที่ความจริงแล้วกูก็ฟังเพลงเหมือนคนปกตินี่แหละ  แค่อาจจะเป็นของหลายๆคนมารวมกัน  เช่นฮะชอบบีทเทิ่ล  เอกชอบหินเหล็กไฟ  ติ้งชอบเบเกอรี่  มิกกี้ชอบไทเท    กูก็เลยชอบหมดเลย    แต่เรื่องการดูถูกเพลงของกูก็มีมากขึ้นเหมือนกัน     ขอบอกตรงๆ กูเชื่อว่ากูใจกว้างเปิดรับดนตรีหลายๆแขนง มากกว่าคนทั่วไป  กรุณาอย่ามาหาว่ากูไม่เปิดใจฟังเพลงเลยนะ    ที่กูไม่อยากฟังเพลงทั่วไป มันเป็นเพราะกูตั้งใจไว้ว่ากูจะใช้หน่วยความจำที่กูมีกับของดีที่สุดเท่านั้น  ของดีทั่วๆไปน่ะกูไม่อยากให้มันผ่านเข้ามาในหัวกู        ทำไมกูไม่ฟังโปเตโต้หรือบอดี้สแลม ? เพราะกูปิดใจหรอ ?   ไม่ใช่เลย  ที่กูไม่ฟังก็เพราะว่าบนโลกนี้ยังมีของที่ดีมากรอให้กูไปค้นหามาใส่สมอง.   

กูยังชอบเที่ยวเช่นเดิม  และที่ๆกูชอบที่สุดก็คงเป็นทะเลและแสงจันทร์เช่นเคย    ภาพที่เกาะพงันเมื่อสมัยอายุ 18 ของกูมันยังติดตา     แสงจันทร์บนพื้นน้ำ มันสวยงามและสงบ  กูนั่งยิ้มอยู่ริมทะเลคนเดียว เหมือนเพิ่งยิงเนื้อเสร็จใหม่ๆเลย  นั่งมองทะเล พระจันทร์ และเล่นกีต้าร์ให้ตัวเองฟัง

เริ่มมองผู้หญิงมากขึ้น แต่ก็ยังคงวางตัวเช่นเคย  นิ่ง ไม่กล้าจีบใครก่อน กลัวแห้ว      กูยังไม่ชอบคุยโทรศัพท์เหมือนสมัยก่อนอยู่ดี   โทรศัพท์ก็ใช้ของถูกๆเหมือนสมัยก่อน(ที่ใช้อยู่ในปัจจุบันก็ขอบัวเย็นมา)   
ลดบุหรี่ลงเยอะ เหล้าเบียร์ก็ลดลง อบายมุขอื่นๆก็ลดลงเช่นกัน      ยังคงอยากที่จะลองของอื่นๆที่ยังไม่เคยได้ลิ้มรส        
            
กูสนใจการเมืองและสังคมมากขึ้น  เกลียดการคอรัปชันมากขึ้น    เกลียดอเมริกามากขึ้น   หึหึ  จบเท่านี้ก่อน  ฮ่ะๆ แฉตัวเองนี่มันสะใจจริงๆ

เรื่องความรักกับเพศตรงข้าม   กูยังคงกลัว ที่จะมีแฟน   แทบจะเหมือนกับเพลงของสติวเด้นท์อั๊กลี่เลย "วันใดฉันแก่ขึ้นมา  วันใดไม่หล่อขึ้นมา  อยากจะรู้ เธอจะรักฉันอยู่รึเปล่า ?"     และกูก็กลัวที่จะเจอกับคำปฏิเสธ(แห้ว)   ทุกวันนี้กูคิดว่ามันเป็นกรรมเก่า ที่กูเคยทำไว้กับผู้หญิงหลายๆคน    อยากจะกราบขอโทษผู้หญิงทุกคนที่กูเคยทำให้ต้องเสียใจ