กูเดินทางมาไกลมากจาก10ปีก่อน ความคิดความเข้าใจ มันต่างไป ถ้าจะให้จำแนก มันต่างแน่ อะไรที่ต่าง รัก ไม่เปลี่ยนกู ยังรักอย่างที่เคย แล้วก็ขอโทษด้วยที่มัน ต่าง ผมขอโทษ ทุกความรักที่ผ่านมาจริงๆ ถ้ามันผิดไป คิด กูเปลี่ยนกูใช้วิจารณญาณ ในความคืดมากขึ้น นิ่งขึ้น คิดมากขึ้น วิถี เหมือนเดิม ไร้แก่นสารยังไงยังเหมือนเดิม อ้างกว่าเก่า ทำเท่าเดิม รสนิยม เหมือนเดิม ชอบยังไงยังชอบอยู่ รู้จักที่จะแแอบ มากขึ้น ชอบใส่รองเท้าแตะ ยังชอบ เสื้อผ้าเน่าๆยังชอบ ดัดจริต ไม่ชอบมากขึ้น ใจจริงยังชอบเท่าเดิม จิตใจ ยังร้องไห้เหมือนเดิมในวันที่พระอาทิตย์ สวย พระจันทร์ ขึ้นลงเหมือนเดิม เข้าใจมันมากขึ้น ละเอียด เหมือนเดิม การแสดงออก ขี้อายเหมือนเดิมไม่กล้าจ้องหน้าใคร ไม่กล้าทำอะไรง่ายๆอย่างที่คนอื่นเค้าทำ I'm not sociable ไม่กล้าแค่กินข้าวกับคนไม่คุ้น เหมือนเคย หน้าด้านเหมือนเดิม กล้าเล่นอะไรให้คน 1000คนดู กล้าวิ่งถอดเสื้อผ้า กรีดเนื้อให้เลือดท่วมทั่วตัว เหมือนดิม ศาสนา ไม่เคยเชื่อศาสนา เขียนเหี้ยไรก็บอกไม่มีศาสนา บอกใครก็ว่าไม่มีศาสนา วันนี้ ผมคือพุทธ พุทธแท้ๆ นะ เพลง ชอบ เหมือนเดิม ยังฟังอยู่ อารมณ์ ต่างหากที่ชี้ ธรรมชาติ รักมันเหมือนเดิม ขอพิทักษ์มันเหมือนเดิม และไม่ลืมที่จะเสพ มันเหมือนเดิม ขอบคุณมากครับ ดวงตะวันน่ารัก หาดทรายเพรียวงาม ทะเลน้ำใสเย็นฉ่ำ หมู่ปลา หวานระรื่น ผมรักคุณที่สุด ใจ ยังอยากวิ่งไล่กระทืบ 1 : 10 เหมือนเดิม ไม่กลัวเหี้ยไรทั้งนั้นเหมือนเดิม ต่อยกูด้วยหมัด กูจะ แทงมันด้วยมีด แทงกูด้วยมีด กูจะยิงมันด้วยปืน ยิงกูด้วยปืน กูไม่ตาย จะ สนองด้วยมือ เหมือนเดิม กลัวมากขึ้น อ่านเกมมากขึ้น ยอมมากขึ้น กล้าไหว้ขอชีวิต อ่าน ไม่ชอบอ่าน รักการอ่านเป็นชีวิต ขอแค่แนะนำอะไรดี จะไปหามาอ่าน ศิลปะ เพียวอาร์ตคือชีวิต ศิลปประยุกตต่างหากที่แน่ สิ่งมีชีวิตที่ยั่งยืนย่อมหาหนทางเพื่อดำรงค์ จิตใจ และวิญญาณ มีวิถี แห่งการนำเสนอ ล้านวิธี (ขอถุยคนที่บูชา เพียวอาร์ตครับ เพราะมึงโง่จับใจ หรือไม่ก็เด็ก อย่างที่กูเคย ) จุดหมายในชีวิต เหมือนเดิม อยากมีบ้านสบายๆ เฉลียงดีๆ มองเห็นทุ่งหญ้า พระอาทิตย์ ตก ฟังเพลง หวานๆ กอดคนที่รัก ดูลูกวิ่งเล่น ครอบครัว รักเค้ามากขึ้นมากๆ เข้าใจสิ่งที่เค้าสอน อยากอยู่กับเค้านานเท่านาน โกรธ ตัวเอง เหลือเกิน ที่โง่เง่า ตอนก่อน เพื่อน เปิดรับมากขึ้น 1000000000 เท่า คนดีๆคนสวยงามเดินทางมาหา เราได้ทุกวัน ขอแค่เราคิดดี ทำดี และทำใจ ให้ ผ่องแผ้ว แค่นั้นเอง บัวใต้ตม กูว่ามันแค่แผลเป็น คือมองเห็นทีไรก็นึกถึง มันอาจเป็น งานที่เราทำพลาดที่สุด หรือสิ่งที่เราภูมิใจที่สุด แต่ที่แน่ๆ มันเป็นแผลเป็น ไม่จางหายจนกว่าเนื้อหนังจะละลายลงบนพื้นดิน กูเขียน ขึ้นในวันที่ สับสนที่สุด ไร้สติที่สุด มันออกมา จากใจ ที่สุด แค่หัวข้อที่จำแนก มึงคงมองออก ว่า มันซ้อนทับ ไร้ หมวดหมู่แค่ไหน ก็แค่ เขียนอย่างที่คิดเท่านั้นเอง